Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

34 ετών και μιας ημέρας

Έχει σημασία αυτή η μια ημέρα.
Ετσι μου φαίνεται. Βλέπεις, όταν έκλεισα τα τριάντα, δεν έδωσα σημασία.
Δε μου έκανε εντύπωση καμία! 
Ίσα ίσα που λειτούργησε ευεργετικά στη ζωή μου η ένταξη στην κατηγορία των πρώτων        -άντα.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οτι μετά τα τριάντα αρχίζεις να αισθάνεσαι άνετα με αυτό που είσαι, να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου και να μαθαίνεις να τον αγαπάς.

Με εμένα αυτό συνέβη.
Άρχισα να με αγαπώ λίγο παραπάνω. Να δείχνω λίγο πιο πολύ κατανόηση και να κοιτάζω τον καθρέφτη με επιοιείκεια, ακόμη και αν η αντανάκλαση μου δεν ήταν αυτή που κοίταζα πριν από λίγα χρόνια, αρχισε να μου αρέσει πιο πολύ αυτό που έβλεπα.

Συνέπεσαν επίσης εκείνα να γενέθλια με την ανάγνωση ενός βιβλίου που με έκανε να δω τα πράγματα με άλλη ματιά.
Πιο αισιόδοξη.
Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση.

Σύμφωνα με τη μητέρα μου γεννήθηκα ενα βράδυ Σαββάτου στις 31 Ιουλίου γύρω στις 10 η ώρα το βράδυ. 
 Σήμερα λοιπόν διανύω τη πρώτη ημέρα του 35ου έτους της ζωής μου!

Αυτό λοιπόν είναι που με τάραξε λιγάκι. 
Γελοίο δεν είναι; Να, είναι που όπως λένε στα μαθηματικά, αν σε εναν αριθμό περνάς το ,5 τότε στρογγυλοποιείς προς τα πάνω.
Και εγώ εγώ είμαι ενα χρόνο πριν το  ,5 της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου!

Επόμενη στρογγυλοποιήση: Τα σαράντα!

Ε να μη πω τώρα και το κλασικό Περάσανε τα χρόνια...
Με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα και νοσταλγική έκφραση στο πρόσωπο και ανατρέχοντας στα όσα έχω ζήσει μέχρι τώρα...

Και ύστερα κουνώ το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά. 
Δυνατά.
 Για να πετάξω μακριά τις ενοχλητικές σκέψεις που έχουν γραπωθεί στο μυαλό μου.
 Σχεδόν βλέπω να ενοχλητικά ζιζάνια να εκσφενδονίζονται μακριά από τα κλαδιά των σκέψεών μου!

Τα φετεινά μου γενέθλια τα πέρασα μακριά από την οικογένεια μου και τώρα που σας γράφω περιμένω να επιβιβαστώ στο δρόμο για την επιστροφή.
Από εχθές μέχρι σήμερα μοιάζει να έχει περάσει ένας αιώνας και μου έλειψαν τόσο τα πιτσιρίκια μου. 

Χρειάζομαι τη δόση μου για να μένω σε εγρήγορση και να μη βρίσκουν την ευκαιρία τα ενοχλητικά ζιζάνια να με επισκέπτονται.

Η πρώτη μέρα του 35ου έτους της ζωής μου θα κλεισει φιλώντας για καληνύχτα τα παιδιά μου.
Δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος τρόπος για να τελειώσει αυτή η μέρα!


Α, και κέρασμα η ηλεκτρονική τούρτα που ετοίμασε η αδερφή μου!

Να τα εκατοστήσω λοιπόν!

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Τα γενέθλια, ο Ιάσονας και η Άνοιξη! (15-29 Φεβρουαρίου)


Μόλις την προηγούμενη μέρα, ήταν η γνωστή σε όλους ως ημέρα των ερωτευμένων.
Δε θα μπορούσε η φύση να απέχει από μια τέτοια μέρα, μια και εμπνέει μεγάλους έρωτες!
Αλλωστε δεν είναι τυχαίο οτι κάπου στο λεξικό συναντάμε και τη λέξη Φυσιολατρεία!


Το πήραμε απόφαση μόλις μια μέρα πριν τα γενέθλια του.
Οι ιώσεις μας τρόμαζαν πολύ αλλά το τολμήσαμε.
Ημέρα Δευτέρα, για τη Κυριακή.
Και οι προετοιμασίες ξεκίνησαν...

Ανοιξιάτικες αναμνήσεις σε μια γειτονιά...




Θυμάσαι τότε ;
Τότε που ήσουν παιδί και η άνοιξη υπήρχε στη καρδιά σου ζωντανή;
Τότε που έπαιρνες το ποδήλατο και έφευγες ρουφώντας τα αρώματα της; 

Θυμάσαι τότε ;
Που η Ρίτα η περιπτερού στη γωνία σας μάλωνε κάθε φορά που παίζατε στο πάρκο  
ξεκαρδιζόμενοι στα γέλια;
Τα τριαντάφυλλα που την κρατούσαν ασφαλή στο μοναχικό της πύργο 
αφήνονταν πρόθυμα στα παιδικά σας  δάχτυλα
Πρόθυμα να ξεφύγουν από τη καταθλιπτική της καταπίεση και την άρνηση
 να προσφέρει γύρω της χαρά

Θυμάσαι τότε;
Που άνθιζαν οι κορομηλιές σαν  άσπρες νυφούλες σε πράσινα κλαδιά 
και οι μέλισσες να τις στολίζουν για ταξίδι;
Μοσχοβολούσε ο τόπος απο δαύτες , αν και για λίγο μοναχά.
Λυπόσουνα -θυμάσαι;- να κόψεις τα κλαδιά της,
κρίμα να κόψεις απότομα-έλεγες - το νήμα της ζωής τους.

Θυμάσαι όμως καλά τους καρπούς της πως αγαπούσες 
πράσινοι και τραγανοί με λίγο αλατάκι 
ποτέ δε γέμιζε ώριμους καρπούς εκείνο το δεντράκι.

Θυμάσαι την μητέρα σου παρέα με τη κυρία Ειρήνη
μόνιμα με ένα πλεκτό στο χέρι και οι δυο 
(την προίκα σου να υφαίνει- αυτήν  που χρόνια τώρα
στην αποθήκη μένει)
πληροφορίες να ανταλλάσσουν και να φωνάζει όλο έγνοια
 "φτάνει πια θα σας πονέσει η κοιλιά!"
κι εσένα σου ακούγονταν αστεία όλα αυτά.

Θυμάσαι τότε;
Που ήξερες πως να πετάς; 
Ανέβαινες στη κούνια και άφηνες τον αέρα να σου πάρει τα μαλλιά 
παρέα με λίγα δάκρυα αγκαλιά;
ή τότε που σε νανούριζε το απαλό της λίκνισμα
 και σε συντρόφευε στις ταξιδιάρικες σκέψεις σου;

Θυμάσαι τότε; 
Που αγκάλιαζες την κλαίουσα ιτιά;
Κι εκείνη έσκυβε να σου φιλήσει τα μαλλιά;
Θυμάσαι τα βιβλία που διάβαζες εκεί 
κι εκείνη να αγναντεύει τη σκυφτή σου μορφή;

Θυμάσαι... τότε
στη παιδική σου γειτονιά;



Η σημερινή ανάρτηση είναι 3 σε 1!

Η φωτογραφία είναι από μια κορομηλιά στη τωρινή μου γειτονιά. Αλλά μου θυμίζει τόσα από τη παιδική μου γειτονιά! Ήταν η συμμετοχή μου στο Φωτογραφίζειν της Μαρίας από το Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά. Ευχαριστώ όσους ψήφισαν τη φωτογραφία μου ανάμεσα σε τόσες εκλεκτές επιλογές!

Είναι επίσης η συμμετοχή μου στο ανοιξιάτικο δρώμενο της Αριστέας από το Η ζωή είναι ωραία. Γιατί είναι γεμάτες άνοιξη αυτές οι παιδικές μου αναμνήσεις.

Τέλος , είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της αγαπητής Πέτρας "Μια φορά μια γειτονιά". Μπορεί βέβαια να μη μάθατε πολλά για τη παιδική μου γειτονιά, αλλά μάθατε πως τη θυμάμαι!

Να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο!

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Είναι όμορφο να έχεις αδέρφια!



Ξεκίνησα την ανάρτηση αυτή θέλοντας να γράψω για κάτι όμορφο.

Περνώντας μια μια τις φωτογραφίες στο κινητό μου, έχοντας σκοπό να διαλέξω μια από τις τόσες ομορφιές που κατάφερα να απαθανατίσω τώρα που η Φύση είναι στις καλές της, στάθηκα σε αυτή τη συγκεκριμένη.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ομορφιά για εμένα.
Οσο και αν ακούγεται κλισέ, αυτή είναι η δική μου αλήθεια.

Είναι ωραίο να έχεις αδέρφια.

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί με το ταίρι μου, ιδίως εκείνες τις στιγμές σαν αυτή εδώ που παίζουν εναρμονισμένα και είναι σκέτη ζωγραφιά, 
τι θα έκαναν εαν δεν είχαν ο ένας τον άλλο;

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Η σοφίτα (Συλλογικό διήγημα)




Το μυστικό της Τούλας


Ο ουρανός έλαμψε από την αστραπή. Ο εκκωφαντικός θόρυβος την έκανε να τιναχτεί. Η Τούλα σηκώθηκε από το κρεβάτι με προσπάθεια. Το τελευταίο καιρό ήταν δύσκολο να αποχωρίζεται το κρεβάτι της. Και εκείνα τα τσιμπήματα στο χέρι είχαν πληθύνει αλλά η ίδια δεν έδινε σημασία.

Είχε σταματήσει να δίνει σημασία εδώ και χρόνια στην υγεία της. Ειδικά από τότε που έφυγε η αδερφή της η Κατερίνα, η Τούλα αισθανόταν ότι δεν υπήρχε πια τίποτα να την κρατήσει εδώ. Υπήρχε βέβαια και η Σόφη. Η ανιψιά της η Σόφη. Αυτή στην οποία η αδερφή της αφιέρωσε τα νιάτα της, τη ζωή της ολόκληρη.

Η Σόφη όμως είναι η κόρη εκείνου. Η Τούλα δε μπόρεσε ποτέ να τον ξεχάσει. Ούτε να τον συγχωρήσει. Κυρίως, δε κατάφερε ποτέ να σταματήσει να τον αγαπάει. 

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

2 Χρόνια Μαμά Σε Κρίση!


Κοίτα που πέρασαν 2 χρόνια...
Κοίτα που υπάρχει ακόμη!

Η αλήθεια είναι οτι το φοβήθηκα οτι δε θα αντέξει για πολύ.
Η καθημερινότητα είναι πολύ απαιτητική και σε ρουφάει στο δικό της δαιδαλώδη λαβύρινθο.
Αλλά γυρνάω κάθε φορά έστω και για λίγο στη μικρή μου γωνία για να πάρω μια γεύση αλλοτινής ζωής.
Του κόσμου των ονείρων.

Η πρώτη χρονιά έκλεισε με έναν  απολογισμό .
Αυτή τη φορά μπήκα σχεδόν στα κρυφά.

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Εσείς φορέσατε Μάρτη;


Ενας από τους λόγους που λατρεύω το Μάρτη είναι γιατί είναι γεμάτος ωραίες αναμνήσεις!
Μολονότι σαν μήνας όπως λέει και η παροιμία 

"Ο Μάρτης έχει τ'όνομα 
και ο Απρίλης τα λουλούδια"

στο μυαλό μου είναι ένας μήνας γεμάτος ήλιο και χαρά!
Τη πρώτη μέρα του μήνα θυμάμαι τη μαμά μου να μας φτιάχνει με κόκκινη και λευκή κλωστή τα μαρτάκια μας και να μπαίνουμε όλες στη σειρά για να τα φορέσουμε.
Αν κάποια φορά πεισμώναμε και αρνούμασταν να το φορέσομε ακούγαμε τη μαμά να μας λέει με βεβαιότητα : Μα θα σας κάψει ο ήλιος!
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για εμάς οτι ήταν αλήθεια !

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Μια υδρόγειος, μια οθόνη και δυο έρωτες! (1-14 Φεβρουαρίου)


Φαίνεται τελικά οτι μόνο το Φωτογράφισέ το με κρατάει συνεπή τον τελευταίο καιρό.
Είναι που δε κατάφερα πέρυσι να κρατήσω το πρόγραμμα και φέτος θέλω πραγματικά να τα καταφέρω!
Αγαπημένο μου θέμα, αυτά τα δυο κεφαλάκια.
Λατρεύω να τα παρατηρώ να κάθονται δίπλα διπλα και να γίνομαι μάρτυρας της ιστορικής συνεργασίας τους δίχως φωνές και τσακωμούς!


Βάλε χάντρα θαλασσιά...
Μπορεί να μη ταιριάζει σε ενα μορφωμένο άνθρωπο να είναι προληπτικός αλλά τι να πω... ακόμη και αν δε πιστεύω... δουλεύει!


Ενα μεγάλο μου όνειρο είναι να ταξιδεψω σε άλλες χώρες. 
Αν και έχω ήδη κάνει ενα υπερατλαντικό ταξίδι, η φωτογραφία αυτή είναι για εμένα ελπίδα και  υπόσχεση οτι θα  ακολουθήσουν και άλλα!

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

Πάνε δυο μέρες που έμαθα για την υπόθεση αυτή.
Και μου θύμισε ενα άλλο παιδί, μικρό που έδωσε τον ίδιο αγώνα. 
Δυστυχώς όμως χωρίς ελπίδα, και τον αποχαιρετήσαμε πριν από χρόνια.

Ένα παιδί θέλει τη βοήθεια μας . 
Το όνομά του είναι Παύλος.
Εχει πλέον εξαντλήσει όλες τις ελπίδες του εκτός από μια:
Να πάει στη Βοστώνη για ένα θαύμα.

Δυο χρόνια παλεύει δίχως να χάνει την ελπίδα και το κουράγιο του.
Είναι αυτός ο ίδιος που δίνει κουράγιο στην οικογένειά του.
Για αυτόν, για εκείνο το παιδί που αποχαιρέτησα πριν απο χρόνια αλλά και κάθε παιδί που έδωσε τον αγώνα αυτό δίχως να τα καταφέρει, σας γράφω με την ελπίδα οτι θα βοηθήσετε.


Την ιστορία του θα τη διαβάσετε στο παρακάτω link


Εαν θέλετε να βοηθήσετε, 
παρακάτω είναι τα στοιχεία επικοινωνίας και του λογαριασμού τραπέζης για να συγκεντρωθούν τα χρήματα για να μεταφερθεί ο Παύλος και να νοσηλευτεί στη Βοστώνη.
ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079
ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490


Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Πυρετός, χυμός και ματωμένος ουρανός! (21-31 Ιανουαρίου)

Φωτογράφισε το 21-31 Ιανουαρίου


Ο μήνας που πέρασε ήταν ο μήνας των ιώσεων.
Με τον μπαμπά να δίνει τη σκυτάλη στο μικρό και αυτός με τη σειρά του στον αδερφό του.
Ευτυχώς τα αφήσαμε πίσω, με τη φωτογραφία αυτή να μου θυμίζει όλες εκείνες τις στιγμές στο σκοτάδι που έσκυβα από πάνω του να  νιώσω το καυτό του μέτωπο.


Κλείνει σε λίγες μέρες τα οκτώ το μεγάλο μου αγόρι...
Νιώθω τη παιδική του ηλικία να κυλάει σαν το νερό μέσα από τα δάκτυλα μου.
Αυτός να βιάζεται να μεγαλώσει και εγώ να προσπαθώ να παγώσω το χρόνο μέσα από αυτή τη φωτογραφία. 



Κεραμικά λουλούδια ετών...12!
Μοιάζουν το ίδιο ζωντανά όσο κι όταν περίμεναν υπομονετικά μέσα σε ενα τεράστιο καλάθι έως ότου τελειώσει το μυστήριο του γάμου μας.
Χμ... Κρίμα που δε μπορεί να πει το ίδιο ο καθρέφτης για εμένα!


Για κοίτα που κι ενα πουλόβερ μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης! 
μου έγραψαν.
Για κοίτα που ενα πουλόβερ μπορεί να κουβαλάει τόσα όνειρα
σκέφτομαι κι εγώ.


Μια από τις στιγμές που χαζεύω το ταίρι μου 
να σκαλίζει το διαδίκτυο για μια μικρή μας έρευνα.
Μου αρέσουν τόσο τα χέρια του.
Χέρια... μουσικού!

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Η ιστορία ενός πουλόβερ

Ηταν πριν από πολλά χρόνια που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.

Εσύ κοσμούσες τη βιτρίνα ενός καταστήματος στο κέντρο της Αθήνας κι εγώ πέρασα τυχαία από εκεί σε μια από τις σπάνιες φορές που έβγαινα για ψώνια με τη μητέρα μου.

Δε μου τράβηξες τη προσοχή , όχι.
Δεν ήσουν πολύ του στυλ μου, χωρίς παρεξήγηση.

Στάθηκε όμως μπροστά σου η μητέρα μου, γεμάτη ενθουσιασμό.
"Τι ωραίο που είναι αυτό Δέσπω!Ελα να σου το πάρω!" 
Δε με κέρδισες πρέπει να σου πω. Υπερβολικό σε βρήκα για την καθημερινότητα μου. Και εκείνη η λαιμόκοψη, άβολη μου φάνηκε !
Τότε μου λεει με μάτια που έλαμπαν βλέποντας ενα μέλλον που δεν υπήρχε εκεί.

Blogging tips