Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Μια μικρή Ηλιαχτίδα!

Γεννήθηκε στις 13/2.
Μόλις μια μέρα πριν από τη γιορτή των ερωτευμένων.
Από εκείνη την ημέρα, αυτή είναι ο έρωτας των γονιών της!


Ηταν μεσημεράκι, και ήμουν ακόμη στη δουλειά όταν έφτασαν τα νέα της γέννησης της. 
Η μαμά της ήταν στο μαιευτήριο πάνω απο ενα εικοσιτετράωρο περιμένοντάς τη.
Και ήρθε!

Όταν διάβασα το μήνυμα δε με κρατούσε ο τόπος!
Τα μάτια μου θόλωσαν από τη συγκίνηση και η καρδιά μου πετάριζε σαν τρελή.
Απορώ , γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που γινόμουν θεια.Εχουν περάσει ομως χρόνια από τοτε και ήμουν ένα έφηβο κοριτσάκι τη πρώτη φορά. Οχι όμως και τη τριτη φορά. Τότε ήμουν λιγο πριν ανέβω τα σκαλοπάτια της εκκλησίας. 

Συνειδητοποίησα οτι αυτό που τα άλλαζε όλα ήταν το γεγονός οτι κι εγώ είχα γίνει μητέρα εν τω  μεταξύ και ήξερα τι σημαίνει να γεννάς. Ξερω τι είναι να μπαίνει στη ζωή σου ενα ολοκαίνουριο πλασματάκι, μείξη δυο ανθρώπων που η ζωή έφερε κοντά και δημιουργήθηκε με αγάπη.



Και αυτό να το κάνει η αδεφή σου! Η μικρή σου αδερφή που ακόμη θυμάσαι οτι την αποκαλούσες "ουρά του τηγανιού" (χάλια παρατσούκλι, το ξέρω) επειδή σε ακολουθούσε όπου κι αν πήγαινες και πόσο σε εκνεύριζε αυτό, θυμάσαι;

Δάκρυσα λοιπόν, ίσα ίσα για να μη πνιγώ από το συναίσθημα, ήμουν και στη δουλειά και έπρεπε να επιβληθώ στον εαυτό μου. Αλλά δε με κρατούσε ο τόπος από τη χαρά !
Αρχισα λοιπόν να διαλαλώ παντού (σε συναδέλφους και"πελατες") οτι γεννήθηκε η ανηψούλα μου!


Η μικρή μου ανηψιά έχει γενέθλια τρεις μέρες πριν από τον Θάνο. 
Και σήμερα κλεινει τους τρεις μήνες ζωής.
Αλλά δυστυχώς δεν την έχω γνωρίσει ακόμη, επειδή γεννήθηκε στην άλλη πρευρά του Ατλαντικού.

Νιώθω σαν να τη γνωρίζω όμως, σαν να ήξερα απο παλιά αυτό το μικρό πλασματάκι που τώρα έχει γεμίσει μαγουλάκια και πετάει φωνούλες από εδώ και από εκεί.

Όπως πάντα ο τρόπος μου να εκφράσω τα συναισθήτα μου ήταν η δημιουργικότητα.


Φορεματάκια , λαμπάδα, φανελάκια και το μέλλον μας περιμένει...





Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Ένα κακό όνειρο...


Το θυμάμαι σαν να ήταν εχθές: Ο πρώτος μου πραγματικός εφιάλτης. Δεν είχα ζήσει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο. 
Δε λέω οτι δεν είχα δει ποτέ κακό όνειρο. Πολύ συχνά έβλεπα να με κυνηγούν στα όνειρά μου αλλά να, ήταν απο εκείνα τα ωραία που πετούσα πάνω απο τις στέγες σαν τον Πίτερ Παν και ξέφευγα με χάρη απο τον εχθρό μου. Θυμάμαι ακόμη τον αέρα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο καθώς βουτούσα στο κενό με το αίσθημα του θριάμβου να γεμίζει όλη μου την ύπαρξη. Μου λείπουν πολύ αυτά τα πετούμενα όνειρα...

Εκείνο ήταν διαφορετικό. Δε θυμάμαι λεπτομέρειες, το μόνο που θυμάμαι ήταν το αίσθημα της απόλυτης απώλειας. Ονειρεύτηκα οτι πέθανε η μαμά μου. Οι λυγμοί στους οποίους ξέσπασα μέσα σε αυτό το φανταστικό κόσμο σύντομα άρχισαν να τινάζουν το κορμί μου στη πραγματικότητα και ξύπνησα κλαίγοντας γοερά μη δυνάμενη να αποδεχτώ αυτό το βίαιο συναίσθημα της εγκατάλειψης και της μοναξιάς. Το γεγονός οτι ξύπνησα και συνειδητοποίησα οτι ήταν μόνο ένα όνειρο δεν κατάφερε να με ηρεμίσει πάρα μόνο αρκετή ώρα αργότερα. Αλλά κάτι είχε αλλάξει. Για μένα δε φαινόταν απλά ένα όνειρο. Ενιωθα λες και αυτό το κρύο χέρι που έζησα να σφίγγει τη καρδιά μου είχε ήδη απλώσει το δάκτυλό του προς τη πραγματικότητά μου. Και αν... σκεφτόμουν. Αν αυτό ήταν ένας οιωνός; Εαν ήταν προφητικό και... και ενοχές συνδυασμένες με τρόμο βασάνιζαν τη παιδική ψυχή μου. 

Δε θυμάμαι πως και σε ποιον αποκάλυψα τελικά αυτό το όνειρο. Θυμάμαι όμως την ανακούφιση που αισθάνθηκα όταν μου είπαν, οτι όταν βλέπεις ενα αγαπημένο σου πρόσωπο να πεθαίνει σημαίνει οτι θα ζήσει πολλά χρόνια. 

Εχουν περάσει πάνω απο είκοσι χρόνια που έζησα εκείνο το τρόμο του πρώτου μου εφιάλτη. Δε περίμενα οτι θα ξαναζούσα κάτι ανάλογο, αλλά συνέβη. Βλέπω να περπατάμε αμέριμνα με τα παιδιά , ώσπου διακρίνονται οι σκοτεινές φιγούρες. Κάποιες μπροστά μας και κάποιες πίσω, αποκλείοντας την πιθανότητα διαφυγής.  Θυμάμαι να μας πλησιάζουν απειλητικά και στη συνέχεια να βρίσκομαι ολομόναχη με κομμένη την ανάσα να τα ψάχνω. Νιώθω ακόμη την ανάσα μου να κόβεται και το στήθος μου να βγάζει ενα σφυριχτό ήχο τη στιγμή που προσπαθώ να βγάλω φωνή. Κραυγές βοήθειας  προς τους ανθρώπους στο σπίτι, να στρέφομαι μια στον έναν , μια στον άλλον προσπαθώντας να αρθρώσω κάτι που να βγάζει νόημα και το μονο που καταφέρνω είναι να λέω ακατάληπτα "τα πήραν..." επανειλημμένα ανάμεσα σε ανάσες αγωνίας. Ξαφνικά ξεχύνεται ένας λυγμός τόσο γοερός που μου πονάει τα σωθικά και ξεσπάω σε κλάματα. Ο Βασίλης με τινάζει προσπαθώντας να με ξυπνήσει και παρόλο που ξέρω οτι ήταν ένα όνειρο, δε μπορώ να σταματήσω τους λυγμούς, είχα νιώσει υπερβολικά ζωντανό εκείνο το πόνο της απώλειας και αισθανόμουν ακόμη εκείνο το δάχτυλο να αγγιζει απειλητικά τη πραγματικότητα μου. Καθώς  η ανακούφιση διαδεχόταν την αγωνία, κρατούσα πεισματικά τα μάτια μου ανοιχτά γιατί αισθανόμουν εκείνη τη φρίκη να καραδοκεί ώστε να με βυθίσει πάλι στη νοσηρή της πραγματικότητα. Να συνεχίσει απο εκεί που σταμάτησε. Πόση ζωή μπορεί να κρύβει τελικά ένας εφιάλτης ώστε να θέλει να σε φυλακίσει στο δικό του φρικιαστικό κόσμο. 

Ο λογος που γράφω γι'αυτό  είναι γιατί δυσκολεύομαι να μιλήσω. Πονάω και μόνο που σκέφτομαι να αρθρώσω κάποια λέξη που να τον αφορά. Πρέπει όμως να ξορκίσω το κακό.  Πρέπει να του δώσω τις διαστάσεις που του αξίζουν και ο μόνος τρόπος είναι ανάβοντας το φως. Ήταν απλά ένα κακό όνειρο, όσο πραγμτικά και αν ήταν τα αισθήματά μου. 

Καληνύχτα.

ΥΓ:  Εσένα  ποιός  είναι ο χειρότερος  εφιάλτης σου;

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Στα πρόχειρα γεμάτη αράχνες!


Τι μπορεί να βρει κανείς λοιπόν μέσα στα αζήτητα!
Γιατί στα αζήτητα ήταν οι φωτογραφίες αυτές απο το περσινό Φωτογράφισέ το.


Θυμάμαι όμως ότι ήταν γεμάτος φύση και μυρωδιές!



Υπέροχες ανατολές... 


... και εικόνες που σου παίρνουν την ανάσα!


Ωραίες αναμνήσεις απο ενα ταξίδι αστραπή...


...στο Καρπενήσι ακούγοντας μόνο το κελάρισμα του νερού στο ποτάμι!


Ομορφιές...





και στιγμές...




και ατελείωτες βόλτες μας στο πάρκο Τρίτση!

















Αυτό είναι το ωραίο με το blogging!
Σου δίνει πάντα κάτι να θυμάσαι!
Και ο περσινός Μάρτης είχε πολλά για να θυμάμαι!

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ενας... κούφιος χρόνος στις πλάτες του Μαμά σε Κρίση!

Κι όμως είναι αλήθεια! Λίγοι το πρόσεξαν, μετά βίας και εγώ η ίδια, αλλά αυτή η γωνίτσα κλείνει σήμερα τα τρία της χρόνια. Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την πρώτη ανάρτηση την οποία ακολούθησαν πολλές άλλες, με φθίνουσα όμως πορεία.

Εντύπωση μου κάνει ότι το 2014 υπάρχουν 104 αναρτήσεις στο ιστορικό του! (Για ελαφρυντικό θα υπενθυμίσω ότι ήμουν άνεργη εκείνη την εποχή με πολύ ελεύθερο χρόνο τα πρωινά, εάν καταλαβαίνετε τι εννοώ.) Ακολουθεί το 2015 με 55 και το 2016... χμ...16 όλες κι όλες, και μόνο  7 από αυτές αφορούν το τρίτο έτος ύπαρξης του Μαμά σε Κρίση. Με τελευταία ανάρτηση στις 16/09/2016 για να με γνωρίσετε για άλλη μια φορά.



Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

59 +1 πράγματα που δε ξέρετε για μένα!

Στην αρχή είπα δε θα το κάνω.  Στο κάτω κάτω ποιος ενδιαφέρεται να μάθει μια εξηντάδα  ασήμαντες πληροφορίες για εσένα όταν δε σε έχουν καν γνωρίσει από κοντά; Και για να λέμε την αλήθεια, εδώ δουλεύουμε το 1/3 της καθημερινότητας μας με κάποιους ανθρώπους και δεν γνωρίζουμε τέτοιες λεπτομέρειες για αυτούς.

Τις μέρες  αυτές όμως η μπλογκόσφαιρα κατακλύζεται από τόσο μικρές και πολύτιμες πληροφορίες για άτομα που γνωρίζω από μακριά και εκπλήσσομαι για τα κοινά στοιχεία που μοιραζόμαστε. Δε θα συμπεριλάβω λοιπόν μέσα σε αυτά το γεγονός ότι τρελαίνομαι για μερέντα, ότι δε μπορώ να φοράω τακούνια, ότι είμαι -δυστυχώς - αγεωγράφητη , οτι αγαπημένος ηθοποιός είναι ο Di Caprio και βιβλίο το The Secret, οτι ο μεγαλυτερος μου φόβος ειναι μη παθουν κατι οι δικοι μου ή εγω και τους αφησω και πόσα άλλα κοινά που διαπίστωσα ότι μοιραζόμαστε με τις άλλες μπλογκερς. 



Πάμε λοιπόν;

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

34 ετών και μιας ημέρας

Έχει σημασία αυτή η μια ημέρα.
Ετσι μου φαίνεται. Βλέπεις, όταν έκλεισα τα τριάντα, δεν έδωσα σημασία.
Δε μου έκανε εντύπωση καμία! 
Ίσα ίσα που λειτούργησε ευεργετικά στη ζωή μου η ένταξη στην κατηγορία των πρώτων        -άντα.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οτι μετά τα τριάντα αρχίζεις να αισθάνεσαι άνετα με αυτό που είσαι, να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου και να μαθαίνεις να τον αγαπάς.

Με εμένα αυτό συνέβη.
Άρχισα να με αγαπώ λίγο παραπάνω. Να δείχνω λίγο πιο πολύ κατανόηση και να κοιτάζω τον καθρέφτη με επιοιείκεια, ακόμη και αν η αντανάκλαση μου δεν ήταν αυτή που κοίταζα πριν από λίγα χρόνια, αρχισε να μου αρέσει πιο πολύ αυτό που έβλεπα.

Συνέπεσαν επίσης εκείνα να γενέθλια με την ανάγνωση ενός βιβλίου που με έκανε να δω τα πράγματα με άλλη ματιά.
Πιο αισιόδοξη.
Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση.

Σύμφωνα με τη μητέρα μου γεννήθηκα ενα βράδυ Σαββάτου στις 31 Ιουλίου γύρω στις 10 η ώρα το βράδυ. 
 Σήμερα λοιπόν διανύω τη πρώτη ημέρα του 35ου έτους της ζωής μου!

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Τα γενέθλια, ο Ιάσονας και η Άνοιξη! (15-29 Φεβρουαρίου)


Μόλις την προηγούμενη μέρα, ήταν η γνωστή σε όλους ως ημέρα των ερωτευμένων.
Δε θα μπορούσε η φύση να απέχει από μια τέτοια μέρα, μια και εμπνέει μεγάλους έρωτες!
Αλλωστε δεν είναι τυχαίο οτι κάπου στο λεξικό συναντάμε και τη λέξη Φυσιολατρεία!


Το πήραμε απόφαση μόλις μια μέρα πριν τα γενέθλια του.
Οι ιώσεις μας τρόμαζαν πολύ αλλά το τολμήσαμε.
Ημέρα Δευτέρα, για τη Κυριακή.
Και οι προετοιμασίες ξεκίνησαν...

Ανοιξιάτικες αναμνήσεις σε μια γειτονιά...




Θυμάσαι τότε ;
Τότε που ήσουν παιδί και η άνοιξη υπήρχε στη καρδιά σου ζωντανή;
Τότε που έπαιρνες το ποδήλατο και έφευγες ρουφώντας τα αρώματα της; 

Θυμάσαι τότε ;
Που η Ρίτα η περιπτερού στη γωνία σας μάλωνε κάθε φορά που παίζατε στο πάρκο  
ξεκαρδιζόμενοι στα γέλια;
Τα τριαντάφυλλα που την κρατούσαν ασφαλή στο μοναχικό της πύργο 
αφήνονταν πρόθυμα στα παιδικά σας  δάχτυλα
Πρόθυμα να ξεφύγουν από τη καταθλιπτική της καταπίεση και την άρνηση
 να προσφέρει γύρω της χαρά

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Είναι όμορφο να έχεις αδέρφια!



Ξεκίνησα την ανάρτηση αυτή θέλοντας να γράψω για κάτι όμορφο.

Περνώντας μια μια τις φωτογραφίες στο κινητό μου, έχοντας σκοπό να διαλέξω μια από τις τόσες ομορφιές που κατάφερα να απαθανατίσω τώρα που η Φύση είναι στις καλές της, στάθηκα σε αυτή τη συγκεκριμένη.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ομορφιά για εμένα.
Οσο και αν ακούγεται κλισέ, αυτή είναι η δική μου αλήθεια.

Είναι ωραίο να έχεις αδέρφια.

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί με το ταίρι μου, ιδίως εκείνες τις στιγμές σαν αυτή εδώ που παίζουν εναρμονισμένα και είναι σκέτη ζωγραφιά, 
τι θα έκαναν εαν δεν είχαν ο ένας τον άλλο;

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Η σοφίτα (Συλλογικό διήγημα)




Το μυστικό της Τούλας


Ο ουρανός έλαμψε από την αστραπή. Ο εκκωφαντικός θόρυβος την έκανε να τιναχτεί. Η Τούλα σηκώθηκε από το κρεβάτι με προσπάθεια. Το τελευταίο καιρό ήταν δύσκολο να αποχωρίζεται το κρεβάτι της. Και εκείνα τα τσιμπήματα στο χέρι είχαν πληθύνει αλλά η ίδια δεν έδινε σημασία.

Είχε σταματήσει να δίνει σημασία εδώ και χρόνια στην υγεία της. Ειδικά από τότε που έφυγε η αδερφή της η Κατερίνα, η Τούλα αισθανόταν ότι δεν υπήρχε πια τίποτα να την κρατήσει εδώ. Υπήρχε βέβαια και η Σόφη. Η ανιψιά της η Σόφη. Αυτή στην οποία η αδερφή της αφιέρωσε τα νιάτα της, τη ζωή της ολόκληρη.

Η Σόφη όμως είναι η κόρη εκείνου. Η Τούλα δε μπόρεσε ποτέ να τον ξεχάσει. Ούτε να τον συγχωρήσει. Κυρίως, δε κατάφερε ποτέ να σταματήσει να τον αγαπάει. 

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

2 Χρόνια Μαμά Σε Κρίση!


Κοίτα που πέρασαν 2 χρόνια...
Κοίτα που υπάρχει ακόμη!

Η αλήθεια είναι οτι το φοβήθηκα οτι δε θα αντέξει για πολύ.
Η καθημερινότητα είναι πολύ απαιτητική και σε ρουφάει στο δικό της δαιδαλώδη λαβύρινθο.
Αλλά γυρνάω κάθε φορά έστω και για λίγο στη μικρή μου γωνία για να πάρω μια γεύση αλλοτινής ζωής.
Του κόσμου των ονείρων.

Η πρώτη χρονιά έκλεισε με έναν  απολογισμό .
Αυτή τη φορά μπήκα σχεδόν στα κρυφά.

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Εσείς φορέσατε Μάρτη;


Ενας από τους λόγους που λατρεύω το Μάρτη είναι γιατί είναι γεμάτος ωραίες αναμνήσεις!
Μολονότι σαν μήνας όπως λέει και η παροιμία 

"Ο Μάρτης έχει τ'όνομα 
και ο Απρίλης τα λουλούδια"

στο μυαλό μου είναι ένας μήνας γεμάτος ήλιο και χαρά!
Τη πρώτη μέρα του μήνα θυμάμαι τη μαμά μου να μας φτιάχνει με κόκκινη και λευκή κλωστή τα μαρτάκια μας και να μπαίνουμε όλες στη σειρά για να τα φορέσουμε.
Αν κάποια φορά πεισμώναμε και αρνούμασταν να το φορέσομε ακούγαμε τη μαμά να μας λέει με βεβαιότητα : Μα θα σας κάψει ο ήλιος!
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για εμάς οτι ήταν αλήθεια !

Blogging tips