Μια φορά και μια ραπτομηχανή...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια ραπτομηχανή.
Βρισκόταν κάπου εκεί στον κόσμο και περίμενε.
Τι περίμενε;
Εμένα!

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα.
Από τότε που ήμουν μικρή μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου και ιδιαίτερα να ράβω ρουχαλάκια για τις κούκλες μου.
Όσοι έχετε διαβάσει λίγα πράγματα για εμένα το ξέρετε ήδη.

Μάσκα... Χελωνονιντζάκια!

Ναι , το ξέρω ότι πέρασαν οι απόκριες αλλά όταν ο κανακάρης σου σου ζητάει μάσκα των αγαπημένων του ηρώων μπορείς να πεις όχι; Εντάξει, μπορείς να προσπαθήσεις αλλά δε θα καταφέρεις να παραμείνεις σταθερή στις απόψεις σου, ειδικά όταν έχεις εκείνα τα τεράστια μάτια γεμάτα παράκληση να σου λένε "Ελα σε παρακαλώ μαμά, σε παρακαλώ και αν το κάνεις  εγώ θα σου δώσω χίλια φιλιά !" Γίνεται να αρνηθώ μια τέτοια συμφωνία; Βγαίνω σίγουρα κερδισμένη!

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αντί να κάνω πλούσιο και πάλι το Jumbo (αφού σίγουρα πηγαίνοντας εκεί θα πάρω και χίλια δυο άλλα πράγματα που οι πιθανότητες λένε οτι θα είναι σχετικά περιττά) γιατί να μη τη κάνω μόνη μου; Ευκαιρία να κάνω πρακτική και στη ραπτική που τρελάθηκα να τη πάρω τη μηχανή και την έχω εκεί να κάθεται να τη καμαρώνω! Έψαξα λοιπόν στα υφάσματα μου και προς μεγάλη μου τύχη βρήκα κάποια πρόχειρα υφάσματα φούτερ σε μπλε χρώμα. Ο Leo είναι ο αγαπημένος του Θάνου! Είχα βέβαια στη παραγγελία και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Έπρεπε να είναι μεγάλη και τα λουριά του μακριά και να δένει κόμπο και να πετάνε! (Χρησιμοποιήσαμε και αέρα για αυτό το εφέ!) Να λοιπόν τι έκανα χωρίς πολλά πολλά: