Μια μικρή Ηλιαχτίδα!

Γεννήθηκε στις 13/2.

Μόλις μια μέρα πριν από τη γιορτή των ερωτευμένων.

Από εκείνη την ημέρα, αυτή είναι ο έρωτας των γονιών της!

Ηταν μεσημεράκι, και ήμουν ακόμη στη δουλειά όταν έφτασαν τα νέα της γέννησης της. 

Η μαμά της ήταν στο μαιευτήριο πάνω απο ενα εικοσιτετράωρο περιμένοντάς τη.

Και ήρθε!

We're back!

Ναι είναι γεγονός!

Μετά από λιγότερο από ένα μήνα χαμένοι,  

επανήλθαμε δριμύτεροι!

Μια απρόσμενη εξέλιξη 

η οποία ούτε φανταζόμουν πόσο ευπρόσδεκτη θα ήταν τελικά

μου χάρισε μια ελευθερία που απολαμβάνω εδώ και μέρες!

Πως αξιοποιήθηκε αυτή η ανέλπιστη ελευθερία;

Παραμύθι με τα όλα του!

Μέρες τώρα παλεύω να πιάσω πάλι το πληκτρολόγιο και να γράψω...

Μεσολάβησαν πολλά και τα συναισθήματα που με πλημμύρισαν ακόμα περισσότερα.

Όσο όμως και να το παλεύω δε μου βγαίνει...

Είναι λες και αυτά τα συναισθήματα, είναι τόσα πολλά που με πλημμύρισαν και δεν μπορούν να βρουν διέξοδο, σε σημείο που να πονάει...

Θα προσπαθήσω όμως να σας πω μια ιστορία για ένα κορίτσι που πολύ το αγαπώ το άτιμο...

Δε μπορείς να μη το αγαπήσεις... Είναι αδύνατο!

Και ας λέει σκληρές αλήθειες που σε βγάζουν από το λήθαργο θέλεις δε θέλεις...

Όταν ετοίμαζα ταξίδι όχι μοναχά για πάρτη μου! ((Γράμμα στις αδελφές μου...))

Αγαπημένες μου αδελφές,                                                                              πάνε δυο χρόνια που βρεθήκαμε όλες μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Πόσο αναπολώ εκείνες τις στιγμές! Χρόνια τώρα χωρισμένες , με τη ζυγαριά να γέρνει μια προς την Ελλάδα μια προς τα ξένα. Τελικά η απόφαση επάρθη.Σας κέρδισε η ξενιτιά...

Θυμάστε , στο ταξίδι μας, στον πηγαιμό τι αγώνα δώσαμε να απασχολήσουμε τα παιδιά στο αεροπλάνο; Ο Θάνος ήταν τριών και κάτι μηνών και ο Αλέξης κόντευε να κλείσει τα δυο. Κηρομπογιές, βιβλία, παιχνιδάκια, ακόμη και το λάπτοπ επιστρατεύσαμε για να επιζήσουμε της ατελείωτης ακινησίας! Πήραμε να μετράμε ασταμάτητα τους διαδρόμους: πάνω κάτω, πάνω κάτω...Ο Βασίλης να έχει μείνει πίσω λόγω δουλειάς για να μας ακολουθήσει μετά από λίγες εβδομάδες...