Στα δεκατέσσερά μου χρόνια -μια αιωνιότητα και μια ημέρα πέρασαν από τότε- διάβασα το "Ημερολόγιο της Άννα Φράνκ". Με συγκλόνισε. Με ταρακούνησε εως τα κατάβαθα της ψυχής μου. Όντας ένα κορίτσι και εγώ στην ίδια ηλικία που βρισκόταν αυτή όταν έγραφε και γράφοντας και εγώ κουτσά στραβά το δικό μου Ημερολόγιο, η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη. Και ο απολογισμός δεν ήταν ευχάριστος. Ένα τόσο νέο πλάσμα , μια γυναίκα φυλακισμένη στο κορμί μιας έφηβης θα έλεγες που εξιστορούσε την βαρετή γι' αυτή καθημερινότητά της αναγάγοντάς το σε έργο τέχνης. Δε μπορείς να μη λυπάσαι για τη χαμένη νιότη, για το ταλέντο που απότομα ξερίζωσαν εκεί που μυστικά είχε αρχίσει να ανθίζει.
