Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014

Τα μάτια σου είναι κόκκινα...

Εκεί που νόμιζα ότι η αναισθησία είναι γονιδιακό χαρακτηριστικό των ανδρών... 
ήρθαν τα παιδιά μου να με διαψεύσουν.
Δε κλαίω μπροστά στα παιδιά. 
Δεν είναι κάτι που μου αρέσει να βλέπουν και όσο μπορώ και περνάει από το χέρι μου
το αποφεύγω.
Να που έγινε... με τα μάτια μου να κοκκινίζουν στο πρώτο δάκρυ.

                                                       

                                                       Αλέξης: Τα μάτια σου είναι κόκκινα
                                                       Θάνος: Είναι γιατί νυστάζει!

Τετάρτη 30 Ιουλίου 2014

Παραμύθι με τα όλα του!

Μέρες τώρα παλεύω να πιάσω πάλι το πληκτρολόγιο και να γράψω...
Μεσολάβησαν πολλά και τα συναισθήματα που με πλημμύρισαν ακόμα περισσότερα.
Όσο όμως και να το παλεύω δε μου βγαίνει...
Είναι λες και αυτά τα συναισθήματα, είναι τόσα πολλά που με πλημμύρισαν και δεν μπορούν να βρουν διέξοδο, σε σημείο που να πονάει...
Θα προσπαθήσω όμως να σας πω μια ιστορία για ένα κορίτσι που πολύ το αγαπώ το άτιμο...
Δε μπορείς να μη το αγαπήσεις... Είναι αδύνατο!
Και ας λέει σκληρές αλήθειες που σε βγάζουν από το λήθαργο θέλεις δε θέλεις...

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ Η ΣΕΛΗΝΗ


http://shameet.wordpress.com
Μια φορά και έναν καιρό όπως λένε στα παραμύθια, στον παλιό γνωστό κόσμο δεν υπήρχε μέρα, ούτε νύχτα, παρά μόνο ένα λευκό απέραντο φως.

Πέμπτη 20 Μαρτίου 2014

Ευτυχίας όνειρο...

Κλείνω τα μάτια και αφήνω τις αισθήσεις μου να με ταξιδέψουν...

Ακούω τις χαρούμενες φωνές των παιδιών μου που παίζουν με τα παιχνίδια τους μέσα στο δωμάτιο. Κατά διαστήματα φωνάζουν όταν χρειάζονται βοήθεια σε κάτι  και μετά, σε ανύποπτη στιγμή ακούγεται: "Μαμά ...σ' αγαπάω!"

Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014

Σκαλίζοντας το σεντούκι του χρόνου...

Εκεί που τακτοποιούσα κάποια βιβλία στη βιβλιοθήκη ανακάλυψα μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου από το πανεπιστήμιο ένα ποίημα που είχα γράψει στα φοιτητικά μου χρόνια. Εκείνη την εποχή έγραφα στίχους όπου και όποτε βρισκόμουν και τα έχωνα αφηρημένη σε βιβλία και τετράδια χωρίς να τους δώσω την ευκαιρία να πάρουν και αυτά τη θέση τους με αξιοπρέπεια στις σελίδες ενός τετραδίου. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα να τα ξετρυπώσω και να επανορθώσω δίνοντάς τους μια ταπεινή θέση... στο νεοσύστατο αυτό blog .