Πριν από λίγα χρόνια, όταν πρωτομπήκαμε στο σπίτι στη γειτονιά μας, σε ένα από τα απέναντι σπίτια ήταν δυο ηλικιωμένοι με δυο παιδιά στη προεφηβεία τους. Τα παιδιά για αδιευκρίνιστους λόγους δε ζούσαν με τους γονείς τους, παρόλο που νομίζω ότι η μητέρα τους ερχόταν συχνά για να τους δει.
Η γιαγιά αυτή ακουγόταν κάθε βράδυ να φωνάζει για να τα μαζέψει και για να κάνουν αυτό που κάνει κάθε παιδί το βράδυ: Να ετοιμαστούν για ύπνο. Σε όλη τη γειτονιά ακούγονταν οι φωνές της, ειδικά το καλοκαίρι ήταν ακόμη πιο έντονο, μια και οι πόρτες ήταν ανοιχτές.
Δε μπορούσα όμως να τη κατανοήσω εκείνη την εποχή.
